ادبی ترین اثر فلسفی جهان یا فلسفی ترین اثر ادبی جهان

فصل دوم کتاب به طور کامل در ادامه مطلب موجود است

 امکان می دهد تا در جواباو بگویم :

 (( بسیار خوب. باشد. حالا آزمایش کنیم ! ))

اما من دیگر نمی خواهم سخنی درباره چیزی

 بشنوم که تجربه و آزمون اجازه نمی دهد

 مرزها و معیارهای راستی و درستی برای من

اینها هستند زیرا فراتر از آن دلیری و بی باکی دیگر

جایی ندارد

به اين عشق و دوستي اعتقادي ندارند با نگاه هاي غضبناك و تهديد آميز مي نگرد ! عجيب است

زيرا احساس قادر مطلق يك عشق قراردادي و مشروط است ! عشقي كه حتي نتوانسته است بر

احساس عزت و سربلندي و روحيه ي  كينه توزي غلبه كند . چقدر اين چيزها شرقي هستند !

براي انتقاد از كل مسيحيت اين جمله كافي است كه : ((بر فرض كه من تو را دوست داشته

باشم اين به تو چه ربطي دارد ))

دوام زیادی نداشته است .کاش جلادان آزادی بدانند

که شب هیچ گاه پایدار نیست ...

سطوح ٬ علت و معلول٬ حرکت و سکون ٬شکل و عمق بتوانیم زندگی

کنیم . اگر این مقولات اعتقادی نبودند ٬ هیچکس امروز زندگی را تحمل

نمی کرد . اما این مسایل چیزی را ثابت نمی کند . زندگی دلیل نمی شود ٬

زیرا خطا هم ممکن است جزو مازومات زندگی باشد .  

(( بادبانها را جمع کنید ! )) انسان ، این جسور دریانورد ، باید به هزار طریق یاد گرفته باشد که چگونه بادبانهای خود را تنظیم نماید ، وگرنه سرنوشت او به انتها می رسید و اقیانوس او را زودتر از اینها می بلعید . ما باید بیاموزیم که چگونه با نیروی کم زندگی کنیم ، به محض آنکه درد ، علامت هشدار می دهد ، ما باید در همان لحضه از نیروی خود بکاهیم . این هشدار آن است که خطری بزرگ ، یک طوفان در راه است و باید ما کاری کنیم که حداقل سطح ممکن را در برابر این طوفان داشته باشیم تا کمتر صدمه ببینیم .

اما ، مردانی وجود دارند که با فرا رسیدن درد بزرگ ، درست خلاف فرمان آن کاپیتان کشتی را می شنوند و با درگیری طوفان ، مغرورترین ، جنگجوترین و شادترین لحظات عمر خود را به وجود می آورند . در واقع ، این خود درد است که عالی ترین لحظات آنها را فراهم می کند . این مردان همان قهرمانان ، همان مهمترین پیامبران درد بشریت هستند ، همان افراد انگشت شمار و نادری که باید از آنها به اندازه خود درد تجلیل کرد و درد را نباید از آنها دریغ کرد . آنها برای بقا و توسعه انواع موجودات ، عظیم ترین نیروهای بنیادین محسوب می شوند ، حتی اگر لا اقل در برابر راحت طلبی و رفاه مقاومت کرده باشند و انزجار خود را نسبت به این نوع سعادت و خوشبختی پنهان نکرده باشند.

آیا محکوم به این سیاه مشق هستیم ؟

باری دوات را با غرور در کنارم می گذارم

و سطوری را بی حساب و کتاب سیاه می کنم .

کارم خوب پیش می رود و کلمات زیبا جاری می شوند

من در این سیاه مشق چه موفقیتی دارم

البته شاید خط من خوانا نباشد

اما مهم نیست . مگر کسی هم این سیاه مشق را می خواند ؟

مزاحم بی شرم سرگرم کننده و باهوش است من می توانم این درد را صداکنم و دق دلی های خود

را آنگونه که دیگران روی سگ خود نوکر خود و همسر خود خالی می کنند بر سر آن

خالی کنم  

.